Είναι κοινή η παραδοχή ότι η χώρα χρειάζεται σταθερό πολιτικό σύστημα. Αν αυτό θα είναι δικομματικό ή πολυκομματικό, επιβάλλεται να μπει στην άκρη για ένα διάστημα, έως ότου σταθεροποιηθεί η κατάσταση στη χώρα.
Μετά την εκλογή Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, ξεκίνησε να αχνοφαίνεται στον ορίζοντα μία ελπίδα για ομαλοποίηση του πολιτικού συστήματος.
Ο τόπος όμως, έχει ανάγκη από την ύπαρξη μίας τρίτης μεγάλης πολιτικής δύναμης που θα παίζει είτε ρυθμιστικό ρόλο στις εξελίξεις μέσα από πρωτοβουλίες και προτάσεις, είτε θα απωθεί τον κίνδυνο ακραία κομμάτα να λάβουν την τρίτη εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.
Αν δεν πραγματοποιηθεί η ενοποίηση -εκείνη των κομμάτων και όχι κατ’ ανάγκη των προσωπικοτήτων- είναι περισσότερο από πιθανό ότι η Δημοκρατική Συμπαράταξη (Δ.Σ) και τα υπόλοιπα κόμματα της λεγόμενης κεντροαριστεράς, θα έχουν το φινάλε της ΕΔΗΚ στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και την απορρόφηση στελεχών και κομμάτων από τους δύο κυρίαρχους κομματικούς σχηματισμούς.
Η ελληνική Σοσιαλδημοκρατία και ο ενδιάμεσος χώρος πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν απέναντι στους λαϊκιστές και τους συντηρητικούς. Ως προς αυτό, το άρθρο της Φώφης Γεννηματά κινείται σε σωστή στράτα πλην όμως ενός σημείου που ίσως μπάζει· της πρότασης για τη συνδιαμόρφωση ενός ενιαίου πολιτικού οργανισμού με τη μορφή μιας συμπαράταξης, η οποία δεν θα καταργεί την αυτοτέλεια των συμμετεχόντων.
Η αποτυχία του «ομοσπονδιακού κόμματος» φάνηκε μέσα από την Δημοκρατική Συμπαράταξη. Πιο συγκεκριμένα μπορεί να ανέβηκε η συμπαράταξη με λίγες ποσοστιαιές μονάδες αλλά το ποσοστό παρέμεινε ιδιαίτερα χαμηλό και τον Σεπτέμβρη παρά τις ευκαιρίες που παρουσιάστηκαν μετά την παταγωδώς αποτυχημένη διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ το περασμένο καλοκαίρι. Υπήρξε επιπλέον σαφής η έλλειψη λειτουργίας των συλλογικών οργάνων, ενώ η μονομερής ενέργεια διαγραφής του Λ. Γρηγοράκου θόλωσε την κατάσταση.
Καθίσταται λοιπόν πιο σώφρων κίνηση η διάλυση των υπαρχόντων κομμάτων της κεντροαριστεράς και του προοδευτικού κέντρου ώστε να δημιουργηθεί ένα ενιαίο κόμμα με μεταρρυθμιστική στόφα και ανοιχτούς ορίζοντες σε μια σειρά από τομείς (παιδεία, ενέργεια, διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων, επενδυτικό πακέτο).
Στο πλαίσιο αυτό, οι ηγέτες του χώρου, οφείλουν να κάνουν στην άκρη τις φιλοδοξίες και να προτάξουν την ενότητα.
Εάν και τώρα, έπειτα από τόσες προσπάθειες, δεν γίνει εφικτή η πραγματοποίηση της ενοποίησης του μεσαίου χώρου, πολλοί εκ των συμπατριωτών μας θα μείνουν κομματικά «ορφανοί»!
