Ενώ η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε «σταυροδρόμι της κολάσεως» για τους πρόσφυγες, που αναζητούν μια καλύτερη ζωή, με τα χιλιάδες «hot spots» άθλιων συνθηκών σε διάφορες περιοχές της πρωτεύουσας και όχι μόνο, κάπου πιο μακριά, στα νησιά του Αιγαίου υπάρχουν άνθρωποι που λειτουργούν σαν φωτεινοί σηματοδότες ελπίδας περιθάλποντας με αξιοπρέπεια και σεβασμό τις ανθρώπινες ψυχές που έφταναν και φτάνουν στα νησιά τους. Το «Κίνημα αλληλεγγύης Αιγαίου», όνομα το οποίο προσδιορίζει τον τρόπο αλλά και το στόχο δράσης των εθελοντών, βρέθηκε στο επίκεντρο της προσφυγικής κρίσης διεκδικώντας επάξια μια υποψηφιότητα για το επερχόμενο Νόμπελ Ειρήνης.
Για την ιστορία, το Νόμπελ Ειρήνης, σαν θεσμός, οφείλει τη δημιουργία του στο Σουηδό βιομήχανο και εφευρέτη Άλφρεντ Νόμπελ. Το βραβείο απονέμεται σε τακτικότητα ενός χρόνου στη νορβηγική πρωτεύουσα, Όσλο, με τη παρουσία επιφανών φορέων της εξουσίας. Μετά τη βράβευση ακολουθούν συναυλίες αφιερωμένες στην ειρήνη. Σκοπός του βραβείου, όπως άλλωστε ανέφερε και ο ίδιος ο Νόμπελ στη διαθήκη του, είναι η επιβράβευση όσων οργανισμών και προσωπικοτήτων, ατομικά, ξεχώρισαν στον αγώνα «της αδελφοποίησης των εθνών, της κατάργησης ή μείωσης των στρατιωτικών δυνάμεων και της διεξαγωγής και προώθησης ειρηνευτικών διαδικασιών». Στη διάρκεια της ζωής του θεσμού έχουν βραβευθεί σημαντικές ειρηνευτικές δράσεις και πρωτοβουλίες υπέρ των δικαιωμάτων, με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση της νεαρής Μαλάλα Γιουσαφζάι από το Πακιστάν, το 2014, για τον αγώνα της κατά του περιορισμού της εκπαίδευσης των νέων στη χώρας της, αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μόλις το 2012, για τη διασφάλιση της ειρήνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις χώρες μέλη και τέλος του ΟΗΕ, το 2013, για τις προσπάθειές του με σκοπό την εξάλειψη χημικών όπλων και συγκρούσεων.
Στην περίπτωση της Ελλάδας, οι βασικές υποψηφιότητες ανήκουν σε 3 πρόσωπα που αποτέλεσαν τη ψυχή του κινήματος αλληλεγγύης στο Αιγαίο. Η πρώτη υποψηφιότητα ανήκει στη κυρία Αιμιλία Καμβύση που γεμάτη στοργή παρείχε τις πρώτες βασικές διατροφικές ανάγκες στα προσφυγόπουλα, που έφταναν με τις οικογένειες τους στη Λέσβο. Μάλιστα, ρωτούμενη η ίδια για τη προσφερόμενη της βοήθεια στα προσφυγόπουλα απαντά πως δεν έκανε κάτι ασυνήθιστο.
Η δεύτερη υποψηφιότητα ανήκει στον ψαρά Στρατή Βαλιαμό, επίσης καταγόμενο από τη Λέσβο, λόγω της προσφοράς και της άμετρης συμπαράστασης του στο δράμα των προσφύγων. Τέλος, το νόμπελ ειρήνης διεκδικεί και η γνωστή ηθοποιός Susan Sarandon για την απρόσκοπτη μέριμνα της στη περίθαλψη των ξεριζωμένων. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι παραπάνω υποψηφιότητες υποστηρίχτηκαν με κάθε δυνατό τρόπο κυρίως μέσω του διαδικτύου αλλά και μεγάλων τηλεοπτικών καναλιών που προέτρεπαν τους πολίτες να υπογράψουν υπέρ της απονομής του βραβείου στις υποψηφιότητες που παρουσιάστηκαν, μέσω μια ιντερνετικής πλατφόρμας. Τέλος, ο κόσμος των γραμμάτων ήταν εκεί για να στηρίξει τις προαναφερθείσες υποψηφιότητες και κυρίως αυτές των 2 ντόπιων κατοίκων της Λέσβου με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη στήριξη και τη πρόταση υποψηφιότητας από την ακαδημία Αθηνών, από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή και από τη Σύνοδο των Πρυτανείων των Ελληνικών Πανεπιστημίων. Αξίζει ακόμη να σημειωθεί ότι και ξένοι διανοητές έχουν ταχθεί υπέρ της υποψηφιότητας με κυριότερο παράδειγμα αυτό του Anthony Giddens, καθηγητή του London School of Economics και Margaret Macmillan από την Οξφόρδη.
Στα πρόσωπα των τριών υποψηφίων συνοψίζονται και τιμώνται όλες οι προσπάθειες των περισσότερο από 16 εθελοντικών ομάδων να περιθάλψουν και να προσφέρουν αγάπη στους πρόσφυγες. Ωστόσο, η δίχως συμφέρον αυτή πρόνοια δυστυχώς αποτελεί τη μια όψη του ίδιου νομίσματος. Με άλλα λόγια, πολλοί ήταν εκείνοι που αντιμετώπισαν τους πρόσφυγες σαν μια νέα «πλουτοπαραγωγική πηγή» και ευθαρσώς πόνταραν στις ανάγκες και στο πόνο τους με απώτερο σκοπό το κέρδος, θεωρώντας τους πλάσματα ενός κατώτερου θεού. Στρέφοντας το βλέμμα μας, όμως, και σε επίπεδο πολίτικης παρατηρούμε μια παρόμοια ανάλγητη στάση καθώς πολλές είναι οι χώρες που αντιμετωπίζουν το προσφυγικό με καθαρά τεχνοκρατικό τρόπο ξεχνώντας ότι αφορά τη ζωή εκατοντάδων ξεριζωμένων προσφύγων.
