Γιατι δεν βγηκε Προεδρος;

Από 160 σε 168. Αυτό ήταν το αποτέλεσμα όλων των πρωτοβουλιών που πήρε η κυβέρνηση. Κατάφερε να πείσει μόνο 8 άτομα, κάποια από τα οποία έλειπαν κατά την πρώτη ψηφοφορία, επομένως το αν τους έπεισε μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση.

Τι έκανε λάθος;

Γιατί δεν κατάφερε να πείσει και άλλους βουλευτές πως οι εκλογές σημαίνουν καταστροφή. Σίγουρα το είπε αρκετές φορές. Όλοι σχεδόν οι βουλευτές της συγκυβέρνησης με κύριους εκφραστές τον Άδωνι Γεωργιάδη και την Σοφία Βούλτεψη, αλλά και τους ίδιους τους Σαμαρά – Βενιζέλο, κινδυνολογούσαν από την ημέρα που ανακοινώθηκε η έναρξη της διαδικασίας της προεδρικής εκλογής.

Γιατί όμως δεν πείστηκε για τους κινδύνους κανένας από τους υπόλοιπους 132 βουλευτές. Ήταν πράγματι τόσο σημαντική η δράση της αντιπολίτευσης;

Τα τελευταία χρόνια η Νέα Δημοκρατία έχει καταφέρει να πείσει πολλές φορές και πολιτικούς αλλά και την κοινή γνώμη. Αλλά από τις ευρωεκλογές και μετά μπορούμε να παρατηρήσουμε πως δεν προσπαθεί να αποφύγει τις εκλογές και να διατηρήσει την κυβέρνηση – τουλάχιστον όχι όσο προσπαθούσε. Μπορούμε να το δούμε στον ανασχηματισμό, όπου επελέγησαν πολιτικοί των τηλεοπτικών παραθύρων με κοινό στοιχείο την ευρεία χρήση λαϊκισμού. Μπορούμε να το δούμε στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα, όπου λειτούργησε σαν να είναι σίγουρη πως δεν θα κυβερνάει τους επόμενους μήνες. Μπορούμε να το δούμε στην επιλογή να επισπευθεί η προεδρική εκλογή, καθώς θα μπορούσε να γίνει μετά την διαπραγμάτευση, ώστε να μην υπάρχει ο “κίνδυνος” του ΣΥΡΙΖΑ. Μπορούμε να το δούμε ακόμα και στην επιλογή του υποψηφίου, ο οποίος αν και πολιτικός με σημαντική πολιτική πορεία και εμπειρία δεν είναι σε καμία περίπτωση άνθρωπος που προσελκύει ψήφους ή κινητοποιεί τον κόσμο.

Ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς είπε στην συνέντευξη-διάγγελμα του Σαββάτου πως τον βολεύουν οι εκλογές. Επίσης είπε πως κάνει τα πάντα για να τις αποφύγει για να μην ξανασπρώξει ο Τσίπρας το πλοίο της χώρας στη φουρτουνιασμένη θάλασσα χωρίς πυξίδα.

Από ό,τι φαίνεται, όμως, επειδή πιστεύει πραγματικά το πρώτο δεν έπραξε όντως το δεύτερο.

Όλες οι κινήσεις του πρωθυπουργού το τελευταίο εξάμηνο οδήγησαν τη χώρα σε εκλογές. Και όχι σε εκλογές που όπως είπε “αισθάνεται” πως θα κερδίσει αλλά εκλογές που θεωρεί πως μπορεί να χάσει με τη μικρότερη δυνατή διαφορά. Για μικροπολιτικούς σκοπούς ο κυβερνητικός συνασπισμός προκαλεί αυτή τη στιγμή αστάθεια και αβεβαιότητα. Ρίχνει τον ΣΥΡΙΖΑ στα βαθιά έχοντάς τον πρώτα δέσει χειροπόδαρα. Με τις εκλογές η Νέα Δημοκρατία αποφεύγει να είναι αυτή που θα διαφωνήσει με τους δανειστές (όπως σίγουρα θα συνέβαινε αν η παρούσα βουλή έπρεπε να ψηφίσει τα νέα μέτρα) και αποδυναμώνει τη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ ελπίζοντας στο σενάριο της “αριστερής παρένθεσης”.

Ανεξάρτητα όμως από το τι έχει γίνει, είναι πολυ πιο σημαντικό το τι θα ακολουθήσει. Θεωρώντας πως παρά την κινδυνολογία και την τρομολαγνεία της προεκλογικής περιόδου ο ΣΥΡΙΖΑ όντας πρώτος, όπως διαφαίνεται, θα έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων στη νεα βουλή και επειδή στις αγορές η εικόνα φαίνεται πως μετράει περισσότερο από την πραγματικότητα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να προτείνει πολιτικό από τον κεντρώο αν όχι κεντροδεξιό χώρο. Τα ονόματα των Καραμανλή και Αβραμόπουλου είχαν ακουστεί ως πιθανές προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας και η επιλογή τους πιθανώς θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμα και σε αποφυγή των εκλογών. Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται να πράξει αυτό που δεν έπραξε η κυβέρνηση, να λειτουργήσει υπεύθυνα και να δείξει με κάθε τρόπο πως το πρόγραμμα που παρουσίασε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης πρέπει να υλοποιηθεί ως εθνικό πρόγραμμα από έναν ευρύ συνασπισμό.

Βέβαια είναι ακόμα νωρίς για αυτή τη συζήτηση, καθώς σε αυτή την προεκλογική περίοδο φαίνεται πως θα υπάρξουν πολλά νέα δεδομένα για το κομματικό μας σύστημα σχεδόν σε όλους τους χώρους.