Την εβδομάδα που μας πέρασε παίχτηκαν παράλληλα δύο τραγωδίες. Και οι δύο στις πρωτεύουσες δύο Μεγάλων Δυνάμεων. Η μία στη Γαλλία και η άλλη στο Ηνωμένο Βασίλειο και συγκεκριμένα στην Αγγλία. Η μία στο Παρίσι και η άλλη στο Λονδίνο. Βασική πρωταγωνίστρια και στις δύο η Ελλάδα. Στους βασικούς ρόλους είχαμε στην πρώτη τραγωδία, την ελληνική κυβέρνηση και την τρόικα των δανειστών μας, ενώ στη δεύτερη το οικονομικό επιτελείο της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τους εκπροσώπους μεγάλων επενδυτικών σχημάτων.
Στην πρώτη περίπτωση, η υπόθεση αφορούσε τα νέα μέτρα που θα ληφθούν ώστε να επιστρέψει στη χώρα μας η τρόικα και να κλείσει την αξιολόγηση της προόδου του ελληνικού προγράμματος. Στόχος: να μπούμε στην τελική ευθεία για την τυπική λήξη του μνημονίου και την υπαγωγή της χώρας μας σε ένα άλλο καθεστώς χρηματοδότησης, το οποίο θα αποτελέσει το μεταβατικό στάδιο για την επίτευξη της ομαλής εξόδου στις αγορές δανεισμού και το προμήνυμα της τελικής διευθέτησης του ελληνικού χρέους.
Στη δεύτερη περίπτωση, είχε να κάνει με την ενημέρωση των μεγάλων επενδυτών στην “Μέκκα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού”, το Σίτι του Λονδίνου, σχετικά με το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να καμφθεί η δυσπιστία του ευρωπαϊκού και διεθνούς κεφαλαίου για τις αρνητικές επιπτώσεις που θα έχει στο επενδυτικό περιβάλλον της χώρας μας η τυχόν πραγματοποίηση μέρους των μαξιμαλιστικών εξαγγελιών Τσίπρα.
Οι παραστάσεις τελείωσαν αλλά κανένα χειροκρότημα δεν ακούστηκε από τους θεατές. Αντιθέτως, είχαμε γιουχαΐσματα και αρνητικότατες κριτικές.
Τι συνέβη; Στην εις Παρισίους συνάντηση, η τρόικα κατεδάφισε ουσιαστικά το αφήγημα Σαμαρά περί πρόωρης εξόδου από το μνημόνιο, εξοστρακισμού του ΔΝΤ και άμεσης διευθέτησης του ελληνικού χρέους. Αντίθετα, στάθηκε στα συμφωνηθέντα που δεν έχουν υλοποιηθεί και προέβαλε αξιώσεις για λήψη νέων, επαχθών για την ελληνική πραγματική οικονομία και το ατομικό εισόδημα των λαϊκών στρωμάτων, μέτρων προκειμένου να ολοκληρωθεί θετικά η αξιολόγηση. Λίγο πιο μακριά, στην παρουσίαση του κυβερνητικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, προκλήθηκε πανικός στους εκ Λόντρας ορμώμενους και όχι μόνο, εκπροσώπους των μεγάλων επενδυτικών σχημάτων μόλις άκουσαν τι έχει σκοπό να κάνει μια κυβέρνηση Τσίπρα. Σύμφωνα με mail ενός εκ των εκπροσώπων των funds, οι παριστάμενοι χαρακτήρισαν τα μέτρα που τους παρουσίασαν Σταθάκης και Μηλιός χειρότερα και από αυτά κομμουνιστικού καθεστώτος και μάλιστα άρχισαν να κάνουν σκέψεις για το πώς θα απεμπλακούν από τις επενδύσεις τους επί ελληνικού εδάφους, σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές.
Εν ολίγοις οι ξένοι μας ξύπνησαν απότομα. Μας ξύπνησαν και διέκοψαν απότομα το ωραίο όνειρο που βλέπαμε στο οποίο αυτοί θα ικανοποιούν τις προσδοκίες της μιας ή της άλλης πολιτικής πλευράς και μαζί τις προσδοκίες όλων μας για επιστροφή στις χρυσές εποχές από το 2009 και πίσω. Τότε που το δανεικό χρήμα έρεε άφθονο και εμείς είχαμε την ευχέρεια είτε ως κράτος είτε κατά μόνας να το σκορπάμε αφειδώς.
Ε, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Ήταν καιρός να ξυπνήσουμε και να αντικρίσουμε την πραγματικότητα. Η Ελλάδα, πέρασε την κόκκινη γραμμή το 2009. Ευτυχώς δεν πτώχευσε τυπικά και ανεξέλεγκτα, κάτι που θα σήμαινε έξοδο από το ευρώ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται αλλά σε κάθε περίπτωση μπήκε στην εντατική και δίνει, μέχρι και σήμερα, σκληρή μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. Δεν μπορούσε να δανειστεί από πουθενά, είχε τεράστια χρέη και δεν παρήγαγε τίποτα. Έτσι, έπεσε στην ανάγκη της τρόικα και των φανατικών του νεοφιλελεύθερου δόγματος. Οι χρόνιες παθογένειες της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας σε συνάρτηση με την παγκόσμια οικονομική ύφεση και τη αγκύλωση της, υπό γερμανική ηγεμονία, Ευρώπης μας υποχρέωσαν να μπούμε σε μια τρομερά δύσκολη διαπραγμάτευση εκκινώντας από εξόχως μειονεκτική θέση. Κι εδώ υπεισέρχεται και ο πολιτικός παράγοντας, καθώς ουδείς πολιτικός φορές έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου, συντεταγμένα, αποφασιστικά και γενναία, πέραν από μεμονωμένες προσωπικές παρεμβάσεις διαφόρων πολιτικών (χαρακτηριστική της περιόδου η περίπτωση Σημίτη, που ήταν ο πρώτος που το 2008 στη Βουλή είπε ότι πάμε ολοταχώς για το ΔΝΤ και την ίδια περίοδο διεγράφη για ασήμαντη αφορμή από τον Παπανδρέου του “λεφτά υπάρχουν”). Τα δύο έως τότε μεγάλα κόμματα, πλειοδοτούσαν στη εξαγγελία παροχών προς άγραν ψήφων και ταυτόχρονα καθησύχαζαν την ελληνική κοινωνία με φράσεις του τύπου “η ελληνική οικονομία είναι θωρακισμένη” (Καραμανλής), “το έλλειμμα του 2009 θα είναι 6%” (κυβέρνηση ΝΔ), “λεφτά υπάρχουν” (Παπανδρέου) κ.α. Αποδείχτηκε λοιπόν ότι η ελληνική οικονομία μόνο θωρακισμένη δεν ήταν, το έλλειμμα ήταν 15,5% και στα ταμεία του κράτους δεν υπήρχε σάλιο. Ήταν λοιπόν αναπόφευκτο να πάμε τρέχοντας για δανεικά και να μην προβάλουμε και πολλές αντιστάσεις στη διαπραγμάτευση….
